Historia klasztoru
Dzieje klasztoru przedstawiają kompleksowy obraz historycznego i architektonicznego rozwoju klasztoru, życia zakonów kartuzów i kamedułów, ich symboliki, wybitnych postaci oraz ich dzieł, a także najazdów wojsk husyckich i upadku obu wspólnot zakonnych w tym miejscu. Obraz życia mnichów uzupełnia również prezentacja życia i kultury mieszkańców Zamagurza, którzy byli nieodłączną częścią tego regionu.
Dom mnicha
Ekspozycja znajdująca się w domku zakonnym przybliża życie mnicha kameduły oraz jego codzienną pracę. Na głównej fasadzie budynku widnieje napis „1719, 14 JULY”, upamiętniający przebudowę klasztoru po przybyciu kamedułów. Pustelnia składa się z czterech pomieszczeń oraz korytarza.
Po prawej stronie z przodu znajduje się dormitorium – pomieszczenie służące do odpoczynku, spożywania posiłków oraz praktyk duchowych mnicha. Po lewej stronie z przodu mieści się oratorium z niewielkim ołtarzem, przeznaczone do modlitwy i medytacji. Pomieszczenie po lewej stronie z tyłu – laboratorium – służyło do pracy fizycznej mnicha; obecnie znajduje się w nim ekspozycja apteki z XVIII wieku. Najmniejsze pomieszczenie po prawej stronie z tyłu pełniło funkcję drewutni i składu. W podobny sposób funkcjonowały również pozostałe pustelnie kamedulskie.
Ekspozycja archeologiczna
Ekspozycja archeologiczna przedstawia wyniki badań przeprowadzonych na terenie klasztoru, prowadzonych w latach 1967 – 1970. Znajduje się ona w jednym z eremów, w pierwotnym domu przeora, czyli przełożonego klasztoru. 
Mury wewnątrz mają namalowany plan kondygnacji pustelni kartuzów, które nie zachowały się w zespole klasztornym w pierwotnym stanie. Wszystkie pustelnie kartuzów miały kwadratowy plan i trzy pomieszczenia, a wchodziło się do nich od frontu – z tzw. wielkiego krużganku. W części przedniej znajdował się duży warsztat, od północy drewutnia a od strony ogrodu pomieszczenie mieszkalne (sypialnia). Mnich odpoczywał w prosto urządzonej sypialni od 19:00 do 23:00 i od 02:00 do 6:00, modląc się lub kształcąc się w niej. Tutaj, w samotności, codziennie jadł pożywienie, które jeden z braci roznosił bezpośrednio do cel przez krużganek. Dom przełożonego, wzniesiony naprzeciwko kościoła, przypominał wysuniętą oś ołtarza głównego. Przed domem do dziś zachowała się dzwonnica z barokowym zegarem słonecznym.
Keďže v tajomstvách zeme sa už vyznal, lákal ho vesmír. Pri zbieraní liečivých bylín, v prekrásnej pieninskej prírode, pozoroval orla a veľmi mu závidel ako sa vznáša do výšin.
Rozhodol sa skonštruovať lietajúci stroj, na ktorom by mohol vyletieť vyššie ako operenci, aby tak spoznal záhady nedostupné ostatným smrteľníkom. Po zostrojení klzáka vzlietol z Troch korún a na čarovných krídlach, poháňaný láskou ku švárnej pastierke letel tak vysoko, že anjel zazrel jeho zrkadlový obraz až na dne plesa Morskie oko v poľských Tatrách a zrazil ho bleskom na zem. Na tomto mieste vyrástla skala-veža a tá sa dodnes nazýva Mních.